پرستار چگونه با والدین کودک مبتلا به بیماری مزمن تعامل می‌کند

تعامل پرستار با والدین کودک مبتلا به بیماری مزمن، نقشی حیاتی در بهبود کیفیت زندگی کودک و خانواده ایفا می‌کند. این تعامل باید بر پایه اعتماد، احترام متقابل، و همکاری بنا شود. در اینجا به برخی از جنبه‌های مهم این تعامل اشاره می‌کنیم:

**1. ایجاد رابطه و اعتماد:**

* **برقراری ارتباط اولیه مؤثر:** پرستار باید در اولین ملاقات با والدین، خود را معرفی کرده و هدف خود را به عنوان عضوی از تیم مراقبت از کودک توضیح دهد.
* **گوش دادن فعال:** به نگرانی‌ها، ترس‌ها، و سوالات والدین با دقت گوش دهد و با همدلی و درک، به آن‌ها پاسخ دهد.
* **ایجاد فضای امن:** محیطی را فراهم کند که والدین بتوانند آزادانه و بدون قضاوت، احساسات و نیازهای خود را بیان کنند.
* **اطمینان‌بخشی:** به والدین اطمینان دهد که در کنارشان هستند و از کودکشان به بهترین نحو مراقبت خواهند کرد.

**2. آموزش و توانمندسازی والدین:**

* **ارائه اطلاعات جامع و قابل فهم:** در مورد بیماری کودک، درمان‌ها، عوارض جانبی احتمالی، و مراقبت‌های لازم در منزل، اطلاعات دقیق و به زبانی ساده ارائه دهد.
* **آموزش مهارت‌های مراقبتی:** به والدین آموزش دهد چگونه داروهای کودک را تجویز کنند، علائم هشداردهنده را تشخیص دهند، و در مواقع اضطراری چه اقداماتی انجام دهند.
* **تشویق به پرسش:** والدین را تشویق کند تا سوالات خود را بپرسند و ابهامات خود را برطرف کنند.
* **ارائه منابع حمایتی:** والدین را با گروه‌های حمایتی، سازمان‌های غیرانتفاعی، و سایر منابعی که می‌توانند به آن‌ها کمک کنند، آشنا کند.
* **توانمندسازی والدین در تصمیم‌گیری:** والدین را در فرآیند تصمیم‌گیری در مورد درمان و مراقبت از کودک مشارکت دهد و به نظرات آن‌ها احترام بگذارد.

**3. حمایت عاطفی و روانی:**

* **شناسایی و درک احساسات والدین:** پرستار باید متوجه باشد که والدین کودک مبتلا به بیماری مزمن، ممکن است احساسات مختلفی مانند ترس، اضطراب، غم، خشم، و ناامیدی را تجربه کنند.
* **همدلی و همدردی:** با ابراز همدلی و همدردی، به والدین نشان دهد که احساسات آن‌ها را درک می‌کند و از آن‌ها حمایت می‌کند.
* **ارائه مشاوره:** در صورت نیاز، والدین را به مشاور یا روانشناس معرفی کند.
* **تشویق به مراقبت از خود:** به والدین یادآوری کند که مراقبت از خود نیز اهمیت دارد و آن‌ها باید به نیازهای جسمی و روحی خود توجه کنند.
* **ایجاد امید:** با ارائه اطلاعات واقع‌بینانه و تشویق به تمرکز بر نقاط قوت کودک، به والدین امید دهد.

**4. همکاری و هماهنگی:**

* **برقراری ارتباط منظم:** پرستار باید به طور منظم با والدین در ارتباط باشد و آن‌ها را از آخرین وضعیت کودک مطلع کند.
* **هماهنگی با سایر اعضای تیم درمان:** پرستار باید با سایر اعضای تیم درمان (مانند پزشکان، متخصصان تغذیه، و فیزیوتراپ‌ها) هماهنگ باشد تا مراقبت جامعی از کودک ارائه شود.
* **مشارکت والدین در برنامه‌ریزی مراقبت:** والدین را در برنامه‌ریزی مراقبت از کودک مشارکت دهد و به نظرات آن‌ها احترام بگذارد.
*