پرستار چگونه با خانواده‌ای که کودک بیمار دارند همدلی می‌کند

همدلی با خانواده کودک بیمار یکی از مهم‌ترین و چالش‌برانگیزترین وظایف پرستار است. خانواده‌ها در این شرایط نه تنها با استرس ناشی از بیماری فرزندشان، بلکه با اضطراب، ترس، گناه و ناامنی نیز دست و پنجه نرم می‌کنند.

پرستار برای ایجاد همدلی مؤثر می‌تواند از روش‌های زیر استفاده کند:

### ۱. گوش دادن فعالانه و بدون قضاوت (Active Listening)
این مهم‌ترین گام است. پرستار باید با تمام وجود به حرف‌های خانواده گوش دهد، نه فقط با گوش‌هایش.
* **اجازه دادن به تخلیه هیجانی:** از آن‌ها بخواهد بدون ترس از قضاوت شدن، نگرانی‌ها و ترس‌هایشان را بیان کنند.
* **تکرار و خلاصه‌سازی:** جملاتی مانند "پس منظورتان این است که نگران عوارض دارو هستید؟" به آن‌ها نشان می‌دهد که دقیقاً شنیده شده‌اند.
* **توجه به زبان بدن:** تماس چشمی مناسب، سر تکان دادن و نشستن هم‌تراز با آن‌ها (نه ایستاده بالای سرشان) حضور ذهن و توجه را نشان می‌دهد.

### ۲. شناخت و درک دنیای آن‌ها (Perspective Taking)
پرستار باید خود را جای آن‌ها بگذارد و درک کند که **"والد بودن در شرایط بحرانی بیماری فرزند"** یعنی چه.
* درک اینکه این اولین بار است که آن‌ها با این بیماری مواجه شده‌اند، در حالی که برای پرستار این یک امر روزمره است.
* درک اینکه والدین معمولاً احساس گناه می‌کنند (با خود فکر می‌کنند شاید توجه کافی نداشته‌اند یا کاری اشتباه انجام داده‌اند) و باید به آن‌ها اطمینان داد که تقصیر آن‌ها نیست.

### ۳. ارتباط صادقانه و شفاف (صداقت و شفافیت)
عدم اطمینان بزرگترین منبع اضطراب است.
* **توضیح واضح روند درمان:** پرستار باید شرایط کودک، اقدامات درمانی و چشم‌انداز را با زبانی ساده و بدون اصطلاحات پیچیده پزشکی توضیح دهد.
* **عدم وعده‌های دروغین:** هرگز نباید گفت "نگران نباشید، فردا مرخص می‌شود" مگر اینکه کاملاً مطمئن باشد. اگر پاسخی را نمی‌داند، صادقانه بگوید: "من اطلاعات دقیقی ندارم، اما با دکتر صحبت می‌کنم و به شما خبر می‌دهم."

### ۴. احترام به نقش والدین (احترام به والدگری)
در محیط بیمارستان، گاهی والدین احساس می‌کنند کنترل اوضاع را از دست داده‌اند و تبدیل به "بیمار" شده‌اند.
* **درگیر کردن آن‌ها در مراقبت:** از آن‌ها بپرسید: "آیا دوست دارید خودتان به کودکتان دارو بدهید؟" یا "چه چیزی آرامشش می‌کند؟" با این کار به آن‌ها یادآوری می‌کنید که هنوز والد هستند و نقش کلیدی دارند.
* **پذیرش تخصص آن‌ها:** بدانید که والدین کودک را بهتر از هر پرستاری می‌شناسند. اگر می‌گویند "او وقتی درد دارد این‌طور گریه می‌کند"، حرفشان را بپذیرید.

### ۵. حمایت عاطفی و کلامی
* **Validating کردن احساسات (معتبر دانستن):** جملاتی مثل "حق دارید نگران باشید" یا "این شرایط واقعاً سخت است" باعث می‌شود خانواده حس کند کسی آن‌ها را درک می‌کند.
* **توجه به نیازهای فیزیولوژیک:** در استرس شدید، والدین فراموش می‌کنند غذا بخورند یا استراحت کنند. یک پرستار می‌تواند با یک پیشنهاد ساده مثل "من یک ساعت کنار بچه می‌مانم، شما بروید یک چای بخورید" عمیقاً با آن‌ها همدلی کند.

### ۶. همدلی غیرکلامی
گاهی هیچ حرفی نمی‌تواند آرامش دهد. دست گذاشتن روی شانه والد، در دست گرفتن دستشان هنگام گریه، یا تنها نشستن در سکوت کنارشان، ارتباطی عمیق‌تر از کلام برقرار می‌کند.

### ۷. مراقبت از خودِ پرستار (خود همدلی)
نکته جانبی اما مهم: پرستاری که خودش خسته یا دچار فرسودگی شغلی (Burnout) باشد، نمی‌تواند همدلی کند. پرستار باید مراقب سلامت روان خود باشد تا بتواند منبع حمایتی قوی برای خانواده‌ها باشد.

**خلاصه:**
همدلی یعنی اینکه پرستار به خانواده بگوید: **"من نه تنها وضعیت پزشکی فرزندتان را می‌بینم، بلکه درد، ترس و عشق شما را هم می‌بینم و در این مسیر کنار شما هستم."**